Sosyolog Orkun Demiral: Kalpler Bir Günde Uzaklaşmaz, Birbirini Anlamayı Bıraktığında Ayrılık Başlar

Bir ilişkinin sonunu hazırlayan şey çoğu zaman büyük hatalar değildir. İnsanlar, çoğu zaman yüksek sesle edilen kavgalar yüzünden değil; uzun süre konuşulmayan duygular yüzünden birbirinden uzaklaşır. Çünkü sevgi, yalnızca “Seni seviyorum.” demekle değil, karşımızdaki insana bunu her gün hissettirebilmekle anlam kazanır.

Bugün birçok insan, mutlu bir ilişkinin sırrını karşısına çıkacak “mükemmel insan”da arıyor. Oysa kusursuz insan diye bir gerçek yoktur. Güçlü ilişkileri ayakta tutan şey, iki kusurlu insanın birbirini olduğu gibi kabul edebilmesi ve aynı yöne bakmaya devam edebilmesidir.

Hayatın temposu arttıkça insanlar sevdiklerine ayırdıkları zamanı azaltıyor. Günün büyük bölümü işte, trafikte ya da telefon ekranlarında geçiyor. Eve dönüldüğünde ise yorgunluk, ilgiyi ve iletişimi gölgede bırakıyor. İşte tam da bu noktada ilişkiler fark edilmeden yıpranmaya başlıyor. Çünkü sevgi, ilgisizlik karşısında sessizce geri çekilir.

Bir insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, anlaşılmaktır. Dinlendiğini hissetmek, fikirlerine değer verildiğini görmek ve en zor anlarında yanında birinin olduğunu bilmek, sevginin en güçlü göstergesidir. Maddi imkânlar, pahalı hediyeler ya da gösterişli kutlamalar mutluluk getirebilir; ancak gerçek bağlılığı oluşturan şey güven, saygı ve samimiyettir.

İlişkilerde en büyük yanlışlardan biri de sevgiyi garanti görmek ve zamanla göstermemeye başlamaktır. Oysa sevgi, ilgi görmediğinde zayıflayan canlı bir duygudur. Bir teşekkürü esirgemek, özür dilemeyi ertelemek ya da küçük mutlulukları paylaşmayı unutmak zamanla büyük kırgınlıklara dönüşebilir.

Unutulmamalıdır ki mutlu çiftler hiç sorun yaşamayan insanlar değildir. Onları farklı kılan, sorunların karşısında birbirlerini rakip değil, yol arkadaşı olarak görebilmeleridir. Kazanılması gereken mücadele birbirine karşı değil, ilişkiyi ayakta tutabilmek içindir.

Belki de bugün herkes kendine şu soruyu sormalıdır: Sevdiğimiz insanın gerçekten ne hissettiğini en son ne zaman merak ettik? Onu dinlemek için en son ne zaman telefonumuzu bir kenara bıraktık? En son ne zaman hiçbir özel gün olmadan sevgimizi dile getirdik?

Çünkü aşk, yalnızca özel günlerde alınan hediyelerle değil; sıradan günlerde gösterilen özenle büyür. Birlikte edilen bir kahvaltı, içten bir gülümseme, zor zamanlarda uzatılan bir el ve “Ben buradayım.” diyebilen bir yürek, ilişkinin en sağlam temelidir.

Hayat çok hızlı akıyor. Kırılan kalpleri onarmak bazen yıllar alıyor, kaybedilen güven ise her zaman geri gelmiyor. Bu yüzden sevgiyi yarına bırakmamak gerekir. Çünkü yarın için ertelenen ilgi, bazen hiç gelmeyen bir fırsata dönüşebilir.

Sevgi, sahip olduğumuz en değerli emanetlerden biridir. Onu yaşatan şey büyük sözler değil, her gün gösterilen küçük ama samimi davranışlardır. Bir ilişkiyi ayakta tutan da tam olarak budur.

Sosyolog Orkun Demiral